laat ik het zo zeggen…
featured-image

Online presenteren

Mijn hippe moeder zwemt, bakt, fietst en volgt een cursus geweldloze communicatie, maar beeldbellen wil ze niet. Het leidt haar af van het gesprek, zegt ze. ‘Ik heb jullie levendig voor de geest hoor.’

In deze bijzondere Coronatijd heb ik prachtige telefoongesprekken met mijn moeder, mijn vader, mijn kinderen, mijn vrienden. En ook collega’s, klanten en buren spreek ik vaker, langer en intenser.

We hebben meer tijd voor elkaar. We durven meer wezenlijke vragen te stellen. ‘Als je ziek wordt, wil je dan wel naar de IC?’, vroeg ik mijn moeder. We voelen onze verwantschap sterker dan ooit en spraken af: als zij ziek wordt, kom ik. Ze wil geen IC, geen reanimatie. Ik heb haar beloofd dan niet meer van haar zijde te wijken.

Beeldbellen en ‘zoomen’ is niet meer weg te denken. Toch snap ik mijn moeder wel. Ik luister ook graag naar mensen: hoe de stem klinkt en buigt, hoe de klanken gevormd worden. Ik hoor de taal en wat er tussen de woorden door klinkt. De stilte als belangrijkste bron van luisteren.

Aanvankelijk schrok ik van deze crisis. Ik werd stil en trok mijn tuin in, wekenlang. Ik bezon me op mijn mogelijkheden. Vloggen met een statief aan mijn arm past me niet. Mijn trainingen draaien om spreken met contact, dat kan ik toch niet ombouwen naar iets onlinerigs?

Maar… Gistermiddag fietste ik met onze doosjes en bierviltjes naar het postkantoor. Een vertrouwde opdrachtgever vroeg me mijn groepstraining via Zoom aan te bieden, en de twaalf mensen thuis blij te maken met onze doosjes en een “interactieve” workshop – En ik ga het doen!

En gisteravond heb ik, na mijn rondje tuin, lang zitten beeldbellen met een man die ik nog niet kende. Tot mijn verbazing voelden we elkaar meteen aan en was ik niet meer bezig met de vorm waarin we spraken. Hij vertelde me dat hij voor zijn werk veel afspraken heeft via Zoom en dat hij geleerd heeft om warm en bewegelijk te zijn. Zijn handen reikten meermalen uit. Open handpalmen zeggen zoveel… zeer sympathiek.

Vandaag ontvangt mijn moeder een doos met CD’s uit de nalatenschap van een vriend. Ik weet zeker dat ze er zorgvuldig naar gaat luisteren en er in haar dappere eentje een dansje aan waagt. Daar hoeft ze geen filmpje van te laten zien…

Heb jij hulp nodig bij het (online) presenteren? Onze individuele coaching gaat gewoon door, online of met gepaste afstand.

Lees ook

Moet ik steeds de vraag herhalen bij mijn promotie?

Nee! (tenzij je het echt een super toffe vraag vindt natuurlijk) Veel promovendi denken dat het zo hoort of dat dit beleefd is. Misschien hoop je dat je kan nadenken over een slim antwoord terwijl je de vraag herhaalt, of dat je er tijd mee kan rekken. Steven Bartels (hoogleraar Burgerlijk Recht met wie ik […]

lees verder
Train de Trainer (dag 1)

In januari 2024 zijn we begonnen met onze nieuwe training: Train de trainer à la Anne.  Zie hierboven een impressie van de eerste dag. Ik vond het zo leuk om te vertellen  hoe  ik mijn trainingen geef en waarom  ik soms bepaalde keuzes maak.  Ik legde deze dag uit hoe ik mensen bewust laat verder spreken […]

lees verder
Wat te doen met tranen tijdens de training?

In mijn studio wordt heel wat af gesnotterd. Tranen vloeien soms in de eerste paar uren, of zelfs al bij binnenkomst. Van verdriet, van opluchting, van wat er in je gebeurt als je vertelt. Bij de start van een training of coaching delen we iets van onze levensverhalen. Vertellen we kort iets over waar je […]

lees verder
deze week
    dit jaar
    contact